این شعر توست

بی قافیه و تکرار هر واژه ای در انتها

اسمش به اسم تو است ، تنها همین ، تنها همین گزینه موصول در ابتدا

ترکیب واژه ها و پی آیند شادشان

شاید به یمن صدایت

                                  یا اینکه حرم نگاهت

                                                            بر تارک این صفحه سفید پر رنگ می شود

وزنش نه لای لای بحور است در قالبی تهی

وزنش تلنگر آن ساعتی است

      - که در دوریت با ترس و حسرت یک لحظه رفتنت - در این میان به سر جنگ می شود

                                                                                         و زمان تنگ می شود

این شعر تواست

                  بی قافیه نوشته بی وزن بی دلیل

اسمش به اسم توست

                           سودای سوده سرسبز ساده ام

                                                                     این گونه در سکوت قلم زنگ می شود

شاید ، شاید برای همین است

                                               که در شعر تو

                                                                            این گونه پای دلم لنگ می شود

میدان امیرچقماق

( میدانی که خیابانی به آن می رسد !!! )

 « ... سنگهایش هم مثل خودش و مهربانیش و لبخندهایش ساده و صمیمی و روان هستند . و بی آلایش . گرچه نمی شد دلیلش را که کاملا شخصی بود و فردی حدس زد . استحکام و جاودانگی زیرمجموعه ای است از یک حقیقت بزرگتر با عنوان زیبایی . گرچه مهم نیست اسمش را چه بگذاری . و این حقیقت زیبا آنقدر تاثیرگذار است که لحظه اش هم خودش دنیایی است . وقتی از سنگ می گوید چنان هیجان دارد که می فهمی اندیشه ای احساسی و و حسی منطقی آنرا موجب شده است . و هنوز نمی دانی که چیست .

سنگ ، سنگ ، سنگ ... سفر سنگ ...

داستان خویشاوندی سنگ و شیشه را همه جا می توان دید . اگر شیشه ای بواسطه سنگی می شکند بخاطر سنگ بودن سنگ است و یا شیشه بودن شیشه ؟

و آیا این سنگ ها شیشه ای را می شکنند ؟ من در هراسم که شیشه ای این سنگها را خرد نکند و خطی بر آن نیندازد . گرچه جایگاه سنگها بالاتر از آن است که شیشه ای به آن برسد .

نشاطی که آبهای روان می آورند با آن زمزمه آرامشبخش امواج وقتی با نور خورشید که فردا را نوید می دهد - فردایی بهتر و گرمتر و زیباتر - ترکیب می شود با هیچ تصویری در رویا قابل توصیف نیست .چشم دلی شاید باید . دیدن و درک این زیبایی . زیبایی سنگ . سنگ ...»

 ولنتاین مبارک ...

می گویم که این چند دقیقه ای که فرصت هست یک سری به وبلاگ بزنم و ببینم چه خبر است و وحید جواب می دهد که خب دو خط هم همینطوری بنویس. گرچه هیچ وقت این نوشته ها طور خاصی نبوده است ولی اینکه نوشته باشم برای اینکه نوشته باشم هم چندان مطلوب نیست ولی بهرحال آدم در مسافرت نمازش هم شکسته بسته است چه رسد به وبلاگ نوشتنش ... و خلاصه غیبت علی اصغری تمام شد و دوران سخت کار علی اکبری شروع شده است . گرچه هیچ چیز آنطور که اول می نماید جدی نیست ولی حداقل فایده اش این است که آدم می تواند با خیال راحت به کارهای غیرجدی اش - که به نظر من خیلی هم از این کارهای جدی مهم تر است - برسد . تا چه شود .

پی نوشت : ( این قسمت کامنت جناب وحید خان است که چون تافته جدابافته است و از خواص ، کامنتش پی نوشت متن است و البته بهتر است بگویم نوشته من پیوست کامنت ایشان !)

  «  پچخ پچخه ، چه خوروسک چه رطینا !! »

یک وقتهایی آدم برای اتفاقی که قرار است در آینده بیفتد آنقدر ترتیب جزئیات و کارها را در ذهنش مرور می کند که انگار باید آن اتفاق دقیقا مطابق با ذهنیت خودساخته اش - و خود خواسته اش - رخ دهد و هر چیزی غیر از آن همه داستان را بهم می ریزد  . همه چیز در ظاهر درست است غافل از اینکه - به قول شمر : -  « می روم ، هر چه خدا خواست همان خواهد شد  » .

خیلی فکر کردم که برای تولد پروانه که خواهر بزرگتر است چه ها می شود کرد و وقتی با طبیعت حساسش با این غافلگیری مواجه می شود حالتش چقدر زیبا و دوست داشتنی می تواند باشد  .  واین تاریخ هیجدهم همچنان نقطه عطفی بود - بخصوص در میان این ایام الله !!! - و اینکه بهر حال براحتی می توان آن سادگی دوست داشتنی اش و آن ظاهر بسیار سرکشش را در قالبی ترکیبی دید . - همچنانکه دیدن آن کار سختی نیست ، به شرط آنکه خودش هم بخواهد -

و وقتی آن زمان می رسد می بینی که وای ! چقدر اوضاع نامعول دنیا همه آن ذهنیاتت را بهم ریخته است . اگر اعتقادم به شگون و آمد بیشتر بود می گفتم که سال ۲۰۰۷ آمدی نداشت . با آن شروع شدنش و بعد آنچه اتفاق افتاد ...

هیجدهم تولد پروانه عزیز است . نمی دانم چقدر می توانم بگویم و اصلا چه می توانم بگویم . نمی دانم . شاید باید اصلا چیزی نگویم . و تنها به این جمله اکتفا کنم که : تولدت مبارک ...گرچه می دانم این روزها نمی توانی تصور درستی از شاد بودن داشته باشی.

 ( برای تو که امشب هوای خودت و دلت و خانه ات بارانی بود ... )

چه کامی می دهد باران به دشت خشک بی سایه

ترکهای لبان سرد و بی حالش

                                       چه زیبا می شود وقتی به آبی محو می گردد

عجب جشن دل انگیزی است

                                                       و آن وقت آن شکوفا دشت سرودی سبز خواهد خواند

                                        ***************

چه زجر آور بود باران به چشم مور بیچاره

                                                    تمام خانه اش را آب می گیرد

چه خواهد کرد بی قدرت ؟ 

                                       بجز نفرین بی وزنی  - که گوشی هم نمی یابد -

                                      ****************

برای من ولی باران نه یکی آهنگ زیبایی است نه یک نفرین پردردی

                                                                             برای من نگاهی سخت و سنگین است

چه نزدیک است باران به چشمان لطیف تو

              و باران تند می بارد

                                              چه بارانی است

                                                         می آید ، سیل می گردد ، بهم می ریزد این دل را

                                                              و با خود می برد ویران به صحراهای هیچستان

                                و من تنها نگاهی خیس خواهم کرد .....

هر که در این بزم مقرب تر است

جام بلا بیشترش می دهند ....

السلام علیک یا اباعبدالله (ع)

بهر حال نمی شود برای عاشورا ننوشت ، هرچند تنبلی باشد و به گذاردن چند عکس خلاصه شود . در مورد عناصر حماسی و خرافی و ماوقع شبیه گونه این حادثه مقاله ای در پرگار خدابیامرز نوشته بودم . و بد نبود . جناب وحدت هم به بررسی نوحه ها و شعرهای جدید عاشورایی و تحلیل و واکاوی آنها پرداخته بود . متاسفانه فایلش را ندارم ، امکان رونویسی  آن مقاله ها هم به علت ذات فعال و کوشا و پرکارم  نیست . لاجرم تنها به همین چند عکس اکتفا می کنم .

مراسم نخل گردانی - تقریبا منحصر به استان یزد

چو فردا شود از مشرق امید برآرد رخ خورشید ، شود کشته علی اکبر و قاسم و دگر عون و جعفر و دگر اصغر بی شیر ، همه بی سر و بی دست بیفتند ...

من جزو گروه یزیدیان - ( به اصل خویش راجع گشت اشیا  !! )

تصور من از جن یک چیزی با هیات و اندازه یک انسان معمولی است ، نمی دانم چرا این اجنیان کمک کار در عاشورا اینقدر کوچک بوده اند ( گرچه صحت این داستان مورد سوال است )

فرنگی - نماد بی توجهی و سیاهی دل آشنایان

شیر - کمک کار دیگر روز عاشورا ( و باز ظاهرا از الحاقی های حماسه عاشورا )

ظاهرا نمی توانم دو هفته ای باشم و غیبت اصغر خواهم داشت . البته برای من که نوشته هایم علی اصغری است غیبت اصغر نیز نامتناسب و بی جهت نیست ...

اللهم اجعلنی عندک وجیها بالحسین (ع) فی الدنیا و الاخره ...

محرم که می شود می فهمی اتفاقی افتاده است . حتی اگر هم نخواهی باز این کشش و جذبه می کشدت . حالا فرقی نمی کند که این یک حس نوستالژیک باشد و یا فلسفه ای برآمده از صغری و کبری تاریخ سیاسی مذهبی و یا حتی همان احساس ساده دوست داشتن . همه اینها در مورد حسین مجتمع است . خودش بی هیچ تداعی معنی لطیف است . چهار حرف کلمه حسین خودش با این ترتیب یک لطافتی دارد . یک زیبایی دارد . به دل آدم می نشیند .  و این تازه نشانی آن باغ است . وقتی به این باغ نزدیک می شوی حس می کنی . و اگر بتوانی قدمی چند به ابتدای آن بگذاری که دیگر هیچ ... حسین از آنهاست که همیشه بار عام دارد . هر وقت و هر جا و بهر شکل و هیات . فرقی نمی کند . و این همان ریشه این شیفتگی هاست که مردم دارند . این خیمه اینقدر بزرگ هست که همه بتوانند در زیر آن جمع شوند . و خلاصه فرقی نمی کند که باشی و چه کرده باشی . صاحبخانه آنقدر بزرگ و کریم هست که به گذشته مهمان کار نداشته باشد .

نمی خواهم به جنبه های اجتماعی این حادثه اشاره کنم  ، و حتی تاریخی و .. . حرف من تنها احساسی است که بصورت کاملا شخصی در هر کسی ممکن است پدید آید . من وقتی می بینم که من با این مشخصات و مختصات اینقدر از این حماسه بهره می گیرم ، طبیعتا می توانم بصراحت بگویم که آنها که مایه و جوهره بیشتر دارند چه سودها که نمی برند و به این وضعیت غبطه می خورم .

محرم و اتفاقی که در آن می افتد حماسه ای کامل است  . از آن حج ناتمامش گرفته تا و مارایت الا جمیلا ... در ابعاد مختلف ، به زبانهای مختلف و برای طبایع مختلف ...

پیام ۱ : اگر در ایران هستی یک اطلاع رسانی بکن . نگران تو و پدر هستم .

پیام ۲ : حاج صادق علیه ما علیه ! خدا بگویم چه کارت کند . الهی جوندارک ( معادل یزدی ویروس ) بر جون این این دم و دستگاه و سیستمت بیفتد . برادر این چه مسابقه ای بود که در سایت و فروم راه انداختی ؟ روزی نیست که یکی از دوستان با الفاظ آبدار احوالپرسی نکند و نگوید که چرا به او خبر نداده ام .  باز خوب است وقتی که گفتی اسم من جزو بیشترین حدسها بوده همان روز سوم چهارم در فروم تکذیبیه دادم . من نمی دانم دوستان محترم سمپادی بر چه اساس و مطلبی فکر کرده اند که  یک پایه آن زوج خوشبخت سمپادی که قرار است با هم ازدواج کنند من هستم . کاش اسم آن زوجه خوشبخت که دوستان حدس زده اند را به من می گفتی تا می دانستم  مرا همپایه و همسنگ کدام بخت برگشته ای قرار داده اند تا رسما از او عذرخواهی کنم ...  حاجی ! من اگر بتوانم لنگان خرک خویش را به مقصد برسانم کلی هنر کرده ام، حالا بیایم و باعث بیچارگی ( و نه بدبختی ) کس دیگری شوم ؟ . این شمائید که هم تمکنش را دارید و هم اسباب و عللش را و هم توفیقش را . لطفا در سایت و فروم و پاتوق و در دفتر و هر جای دیگری که محل تجمع دوستان است اعلان کنید که آن زوج خوشبخت که بوده اند تا دیگر یقه ما برای شیرینی گرفته نشود و امواتمان در گور نلرزند و خودمان نیز مصداق آش نخورده و دهان سوخته نشویم ...

 معشوقه به نام من و کام دگران است      چون غره شوال که عید رمضان است

 ( غره : روز اول ماه )

 پی نوشت : پروانه عزیز ! الان این خبر ناگوار را دریافتم . راجع به رفتنش برایت نوشتم و برای خودت آرزوی صبر و شکیبایی و ماندگاری زنده خاطراتش می کنم .