باز صبا می دهد بوی خوش نوبهار                                   یا که گذشته است او از چمن و لاله زار

   جان زمین تازه شد از نفس کوهسار                                         مرغ طبیعت رهید از قفس روزگار

                                             باز ز نوروز دل گشته غزلخوان و مست

   لاله علمدار شد در عقبش یاسمن                                 هر نفسی غنچه ای می شکفد در چمن

   باد به گیسوی بید ریخته چین و شکن                                    در دل شمشادها کرده قناری وطن

                                            شادی و شور و سرور در دل دنیا نشست

   بوی خوش پونه ها مستی و حال آورد                                   با همه عیبی جهان رو به کمال آورد

   چشم زمین را نسیم مست جمال آورد                                   سردی و سوز سیاه رو به زوال آورد

                                               شادی  بی منتها  راه به  غمها  ببست

   نم نم باران چه خوب زلف چمن تر کند                               با وزش خود نسیم شانه بر آن سر کند

   عطر گل یاس زرد باغ معطر کند                                             بلبل سرمست نیز مثنوی از بر کند

                                            باده تند خروش آمده اینک به دست

   آه چه صاف است باز آینه آسمان                               گشته چو خورشید دشت تازه رخ و شادمان

   لاله و دشت و چمن ،  مستی و عشق و زمان                     جمله بگویند این : وقت بهار است هان

                                          کام ز شادی برآر زآنچه بجا مانده است...

  برای همه سالی سرشار از شادی و مهربانی و سلامت  آرزومندم.

تکملتا : برای دوست بسیار عزیزم ، آقا مجتبی گل ، که امسال را برای اولین سال در کنار مادر مهربانش - که می دانم چه تفاوتها بین او و سایر فرزندان می گذارند - نیست ، آرزوی سلامت و شادی و برکت دارم . امیدوارم برای چهاردهم بازگردم ولی برای محکم کاری آن هم مبارک باشد.