مرقومه

سه شنبه پانزدهم مرداد 1387

مدتی این مثنوی تاخیر شد ...

دوست داشتم تاریخ این مطلب همین نیمه مرداد باشد حتی اگر به علل موجه و ناموجه نگارش مطلب با تاخیری دو هفته ای همراه باشد.

***********

اینقدر این دوره حدید - که بقول مهندس ارجمند تفاله زمین است - زمان را سریع به پیش می برد که فرصتی نمی شود تا با خیال راحت و دل صبر بنشینی و به کارهایی که دوست داری برسی . همه اش دنبال کارهایی که همان لحظه هم دیرند که بقول آخر سوته دلان همه عمر دیر رسیدیم.

نفهمیدم چه شد و چگونه گذشت . نه این یک ماه که کل این داستان چند ساله . انگار همین دیروز بود وقتی که رسیدم به فیض و زنگ زدم . قبلش هم بود. البته جدی نبود و معمول بود. مثل همان وقتی که زرنگی کردی و پول کپی ها را دادی که داستان به نسیه و لیت و لعل نکشد و شد. وحتی قبل ترهایش . خیلی قبل تر ها. ان موقع ها که حسی شبیه نفرت ناشی از خودخواهی بود که چرا فلانی می گفت که نفر اول تو هستی . و می خواستم خودم باشم.

و بعد جالب بود. برای خودم هم . می دانم که بسیار سریع اتفاق افتاد . پروسه نبود که زمان این آشنایی را به همدلی تبدیل کند . انگار که جایی از قبل خالی شده بود . و جالب ترش اینکه دوطرفه بود.

این همراهی و همدلی آنقدر برایم جا افتاده و ته نشسته که فکر نمی کنم باید راجع به آن حرفی بزنم و توصیفی داشته باشم . مثل این است که هیچگاه به خودت نمی گویی که گرسنه هستی.

با آن اختلافها و تفاوتهای شدید ظاهری و باطنی که داریم این همراهی عجیب و نامعمول است . به آنکه که می اندیشم به یاد مس و اسپیس علی آقا می افتم که انگاری اینجا صادق شده.

قبلا در لوتوس نوشته بودم راجع به آدمهای بی جانشین زندگی . که زياد هم نيستند . و بي شك اين از همانهاست .

آخر راه و نوشته اي براي نبودن ها نيست . دلتنگي روزهايي است كه مشخصات مكاني ،‌ بودنهاي دروني را همراهي نمي كنند...